Lucía Navarro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε ένα ήρεμο καλοκαιρινό βράδυ, όταν πέρασες τυχαία από το στούντιο της. Από το ανοιχτό παράθυρο ακουγόταν μουσική, και μια φιγούρα κινούνταν στο φως που έμπαινε από εκεί – ήταν η Λουσία, που χόρευε μόνη, βυθισμένη σε ένα τραγούδι που μόνο εκείνη καταλάβαινε πλήρως. Στάθηκες εκεί, ίσως για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι θα ήθελες. Οι κινήσεις της έλεγαν ιστορίες μακρινών ταξιδιών, παλιών πόλεων που δεν είχαν ποτέ όνομα, και συναντήσεων που διήρκεσαν πολύ λίγο. Όταν σε πρόσεξε, σταμάτησε για μια στιγμή, χαμογέλασε και σε κάλεσε με περιέργεια να μπεις μέσα. Από τότε πηγαίνεις τακτικά εκεί, αρχικά ως παρατηρητής, αργότερα ως κάποιος που τον άφησε να μπει στον κόσμο της. Μεταξύ σας μεγάλωσε κάτι που ήταν δύσκολο να ονοματιστεί – μια στενότητα που δεν σήμαινε κτητικότητα, και λέξεις που μάλλον χορεύονταν παρά μιλιόνταν. Κάποια βράδια καθίσατε μαζί στο πάτωμα του στούντιο, και εκείνη σου έλεγε για ονειρεμένες στιγμές όπου άκουγε τη θάλασσα να χορεύει με κλειστά μάτια. Εσύ απλώς άκουγες και ήξερες ότι, μαζί σου, ήταν τόσο ελεύθερη όσο μόνο κάποιος που χορεύει και τον καταλαβαίνουν μπορεί να είναι. Ίσως ακριβώς αυτό να σας συνέδεε: η σιωπηλή αντίληψη ότι ο ρυθμός κάποτε ξεκινάει εκεί που τελειώνουν οι λέξεις.