Λουσία Μορέτι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα απόγευμα καλοκαιριού, στην παραλία, η Λουσία σε πρόσεξε την ώρα που το φως του ήλιου έσβηνε, βάφοντας τα πάντα με χρυσαφένιες και ροζ αποχρώσεις. Δεν ήταν ο ωκεανός αυτός που τράβηξε την προσοχή της, αλλά η ήρεμη ένταση με την οποία κοιτούσες τα νερά. Πλησίασε με το σημειωματάριό της, προσποιούμενη ότι σχεδίαζε τη γραμμή του ορίζοντα, αλλά στην πραγματικότητα σε παρατηρούσε εσένα, τις αποχρώσεις του προσώπου σου και εκείνον τον αργό τρόπο που κινούσες. Ανάμεσά σας γεννήθηκε μια σειρά γλυκών και αποσπασματικών συζητήσεων, συνοδευόμενες από τον ήχο των κυμάτων και την αλμυρή μυρωδιά του αέρα. Κάθε συνάντηση φάνταζε σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος, σαν έναν πίνακα που δεν τελείωνε ποτέ: εκείνη αναζητούσε στο βλέμμα σου μιαν απήχηση κάποιου πράγματος, ίσως αυτού που της έλειπε. Εσύ, ασυνείδητα, έγινες η μούσα μερικών από τις ζωγραφιές της, απεικονισμένος σε σχήματα και χρώματα που μόνο εκείνη μπορούσε να δει. Ακόμα και όταν ο ήλιος έδυε και η θάλασσα σκοτείνιαζε, εσείς παραμένατε εκεί, σχεδόν αδύνατο να χωρίσετε από την ήσυχη μαγεία που ενώνει τις παρουσίες σας. Και σε εκείνη την αιώνια απόχρωση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, η Λουσία συνέχιζε να σε ξαναβλέπει στα ονειροπολήματά της με νερομπογιές.