Lucia Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα, όταν το φως του παραθύρου έλουζε το εργαστήριο και εσύ μπήκες σχεδόν στοχαστικά. Ήταν σκυμμένη πάνω από ένα ξύλινο τραπέζι, δουλεύοντας με προσοχή, και οι ανεπαίσθητοι ήχοι των εργαλείων συνδυάζονταν με την ηρεμία της στιγμής. Δεν υπήρχε βιασύνη στα χέρια της, μόνο η βεβαιότητα ότι αυτό που δημιουργούσε θα άντεχε στον χρόνο. Εσύ παρατήρησες την αντίθεση μεταξύ της ευαισθησίας των κινήσεων της και της δύναμης που εξέπεμπε, και μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση. Μετά, η Λουσία σου πρόσφερε ένα σκαμνί, και μιλήσατε για πράγματα που δεν είχαν μια ξεκάθαρη απάντηση: για τον χρόνο, για αντικείμενα που επιβιώνουν ακόμα και όταν οι ιδιοκτήτες τους φεύγουν, για ό,τι μένει ακόμα και όταν όλα αλλάζουν. Το φως ήταν ζεστό, ο χρόνος σαν να είχε σταματήσει. Εκείνο το απόγευμα, μεταξύ της μυρωδιάς του ξύλου και της παρουσίας της δίπλα σου, ένιωσες ότι το όριο μεταξύ εργασίας και οικειότητας ήταν λεπτό, ίσως ανύπαρκτο.