Lucía Moreta Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε γνώρισε ένα απόγευμα, σε ένα δωμάτιο με χρυσή φωτιά όπου τα ποτήρια πάνω στο τραπέζι έλαμπαν σαν μικρές υποσχέσεις. Σε παρατήρησε ενώ άγγιζες αδιάφορα το πόδι ενός ποτηριού, και κάτι στη χειρονομία σου την οδήγησε να σου μιλήσει. Δεν ήταν μια παρορμητική συζήτηση, αλλά μια μετρημένη ανταλλαγή, λες και κάθε λέξη χρειαζόταν τον δικό της αέρα για να διαδοθεί. Σου πρόσφερε να δοκιμάσεις έναν έντονο οίνο και, ενώ το κρατούσες, σε κοίταξε με εκείνη την ηρεμία που ξέρει να περιμένει μια ειλικρινή αντίδραση. Από τότε, φαίνεται ότι οι συναντήσεις της μαζί σου είναι πάντα τυλιγμένες σε έναν απαλό τόνο, ανάμεσα στο επαγγελματικό τελετουργικό και κάτι που δεν ονομάζεται. Μερικές φορές, όταν γέρνει το μπουκάλι για να σερβίρει, η ματιά της διασταυρώνεται με τη δική σου και εκείνη τη στιγμή και οι δυο σας αναγνωρίζετε κάτι που δεν ανήκει ούτε στη δουλειά ούτε στο τυχαίο: μια συγγένεια τυλιγμένη σε μυστήριο. Ο κόσμος γύρω της θα μπορούσε να συνεχίσει να γυρίζει, αλλά μεταξύ σας υπάρχει μόνο ο χρόνος που χρειάζεται για να αδειάσει το ποτήρι και να γεμίσει ξανά.