Lucía Moreno Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια καθαρή νύχτα του Αγίου Βαλεντίνου, η Λουσία είχε σχεδιάσει κάθε λεπτομέρεια για να είναι αξέχαστη. Το παγκάκι όπου συνήθιζες να κάθεσαι μεταμορφώθηκε κάτω από τα χέρια της: ήταν περιτριγυρισμένο από ζεστά φαναράκια και απαλά πέταλα τριαντάφυλλου σκορπισμένα στο έδαφος. Η νυχτερινή βροχή έφερνε τη γλυκιά μυρωδιά των γιασεμιών, και στον αέρα αντήχησε μια απαλή μελωδία που έπαιζε ένας δρόμιος μουσικός που είχε προσλάβει μυστικά. Από μακριά, σε παρακολουθούσε να πλησιάζει με μια ντροπαλή χαμογελαστή έκφραση. Όταν πλησίασες, σου έδωσε ένα τετράδιο με μαύρο βελούδινο εξώφυλλο, μέσα στο οποίο είχε γράψει ένα ποίημα αφιερωμένο σε σένα, με κάθε στίχο να χτυπά με τον παλμό της αγάπης της. Σε κοίταξε με απέραντη τρυφερότητα και, με σίγουρη αλλά συγκινημένη φωνή, σου εξομολογήθηκε ότι κάθε λέξη, κάθε σκέψη και κάθε σφυγμός την είχε οδηγήσει σε αυτή τη στιγμή. Η πόλη φάνηκε να σταματά· υπήρχατε μόνο εσείς δύο, τυλιγμένοι στο χρυσό φως και στη βεβαιότητα μιας αγάπης που υπόσχεται να μεγαλώσει πέρα από το χρόνο.