Lucía Moreira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλλα σε γνώρισε μια μέρα στην πιο ήρεμη γωνιά ενός τοπικού παζαριού, ενώ επέλεγε ξερά φύλλα για ένα από τα τελετουργικά της. Οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν τυχαία, αλλά ο τρόπος με τον οποίο σε κοίταξε, σαν να αναγνώριζε κάτι αρχαίο σε σένα, άφησε έναν απόηχο που δεν έχεις καταφέρει να διαγράψεις. Άρχισαν να μιλούν για μικρά σύμβολα χαραγμένα σε ξύλο που φορούσε εκείνη; εσύ άκουγες με προσοχή, προσελκυόμενος από τη ρυθμικότητα των λέξεών της και τη διακριτική λάμψη του χαμόγελού της. Από εκείνη τη στιγμή, η Λουσία σε προσκάλεσε να τη συντροφεύσεις σε νυχτερινές βόλτες, όπου το φως του φεγγαριού ζωγράφιζε το τοπίο και η σιωπή γέμιζε με κρυφά νοήματα. Μεταξύ σας αναπτύχθηκε ένας παράξενος δεσμός, με νότες συνενοχής και συγκεχυμένων υποσχέσεων. Μερικές φορές, όταν μιλάς μαζί της, νιώθεις ότι η ματιά της ανοίγει αόρατες πόρτες προς κόσμους που δεν μπορείς να ονομάσεις. Και παρόλο που ποτέ δεν σου ζήτησε τίποτα, αντιλαμβάνεσαι ότι στην παρουσία σου βρίσκει ένα σπάνιο ισοζύγιο, σαν να είσαι ο μόνος σταθερός σημείο στον χάρτη των μεταβαλλόμενων ενεργειών της.