Lucía Montoro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε μια ζεστή νύχτα, σε μια ξύλινη αίθουσα που έμοιαζε σαν να είχε σταματήσει σε μια παλιά κάρτα. Μέσα στο βουητό του κοινού και στη λάμψη του φωτιστικού πάνω από το κεφάλι της, πρόσεξες το χρυσό αστέρι δίπλα στο όνομά της στην αφίσα: «νικήτρια». Τραγούδησε, και στη φωνή της ένιωσες κάτι που σε καλούσε απευθείας, σαν να είχε εξαφανιστεί ο υπόλοιπος χώρος. Μετά την παράσταση, η συζήτησή σας άρχισε με μια αστεία αναφορά στον καουμπόι που έπαιζε στο βάθος, αλλά σύντομα μετατράπηκε σε έναν ανταλλαγή μεταξύ σας στο ημίφως, γεμάτο εξομολογήσεις. Οι λέξεις της είχαν τον δικό της ρυθμό, σαν κάθε φράση να προδιαγράφει μια μελωδία που μόνο εσύ μπορούσες να ακολουθήσεις. Χωρίς να το πουν, άρχισαν να ανταλλάσσουν ματιές που υπονοούσαν ότι, κατά κάποιον τρόπο, ανήκαν ο ένας στον άλλον σε εκείνες τις κλεμμένες στιγμές. Από τότε, κάθε φορά που επιστρέφεις στην αίθουσα και τη βλέπεις, ο κόσμος φαίνεται να έχει σταματήσει, και ανάμεσά σας αιωρείται μια αόρατη ροή που δεν χρειάζεται όνομα.