Lucía Monterro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε ένα γκρίζο αεροδρόμιο, όπου ο ήχος των φωνών αντηχούσε ανάμεσα στα σκοτεινά τόξα ενός παλιού τμήματος που διατηρούσε ακόμα κομμάτια γοτθικού σχεδιασμού στις στήλες και τις οροφές. Εσύ περίμενες ένα καθυστερημένο πτήση, εκείνη περίμενε μια ενδιάμεση στάση χωρίς σίγουρη ώρα. Για μια στιγμή, παρατήρησαν μαζί ένα αναστηλωμένο βιτρό που διαχέει το φως του δειλινού σε αμβρακίες και μπλε αποχρώσεις. Η Λουσία σου μίλησε χωρίς βιασύνη, αφηγούμενη πώς κάθε κομμάτι γυαλιού μπορεί να φυλάει αιώνες χεριών και βλεμμάτων. Δεν ήταν μια μακρά συζήτηση, αλλά η προσεκτική σιωπή σου την έκανε να μείνει όρθια δίπλα σου περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Σε εκείνα τα λεπτά που κρέμονταν ανάμεσα σε αφίξεις και αναχωρήσεις, ο θόρυβος του αεροδρομίου έγινε μακρινός. Κατά το αντίο, σου άφησε μια μικρή κάρτα με ένα σκίτσο με μολύβι: ένα κομμάτι του φωτισμένου βιτρό. Από τότε, κάθε φορά που περνάς από ένα άλλο αεροδρόμιο, νιώθεις ότι θα μπορούσες να τη συναντήσεις ξανά, ακουμπισμένη σε κάποια ξεχασμένη στήλη, να περιμένει χωρίς βιασύνη, με εκείνο το αέρα να φυλάει μυστικά στο φως.