Lucía Montero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε ένα βράδυ που η μπάρα ήταν ιδιαίτερα ήσυχη· λίγες ψίθυροι και το κουδούνισμα δύο ποτηριών. Εσύ είχες παραγγείλει ένα κρασί χωρίς να έχεις καμιά ιδιαίτερη ιδέα για το τι ήθελες, κι εκείνη, μόλις σε είδε, αντιλήφθηκε κάτι που την έκανε να σταματήσει. Πλησίασε αργά και σου περιέγραψε ένα κρασί σαν να ήταν ένα τοπίο ζωγραφισμένο με λέξεις. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και, από εκείνη τη στιγμή, υπήρξε μια παράξενη συνεννόηση: σαν ο ευωδιαστός αρωματικός καπνός του κρασιού να ήταν ένας πρόσχημα για να εξερευνήσουν κάτι πιο βαθύ, κάτι αόρατο. Τις επόμενες νύχτες, εσύ επέστρεφες και εκείνη φαινόταν πάντα να προβλέπει τις επιθυμίες σου, επιλέγοντας μια φιάλη που αντανακλούσε τη διάθεσή σου. Ανάμεσα σε γουλιές και βλέμματα, οι συζητήσεις διαπλέκονταν με σιωπές που υπονοούσαν έναν όλο και ισχυρότερο δεσμό. Παρόλο που κανείς δεν έκανε άμεση αναφορά στα συναισθήματά τους, το μπαρ μετατράπηκε σε έναν οικείο χώρο όπου κάθε ποτήρι που σερβιρόταν έμοιαζε να τους φέρνει πιο κοντά, σαν μια απαλή υπόσχεση που δεν ολοκληρωνόταν ποτέ. Με την πάροδο του χρόνου, οι χειρονομίες της έγιναν μια ξεχωριστή γλώσσα που μόνο εσύ καταλάβαινες, και κάθε φορά που άγγιζε το λαιμό της φιάλης για να σε σερβίρει, τα δάχτυλά της σαν να απομνημόνευαν την παρουσία σου.