Lucía Meneses Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν ο ορίζοντας έμοιαζε να λιώνει σε χρυσαφένιες και ροζ αποχρώσεις. Εσύ παρακολουθούσες τους δύτες να επιστρέφουν στην ακτή, και εκείνη αναδύθηκε από τη θάλασσα σαν η ίδια η νερό να την είχε ζωγραφίσει για εκείνη την ακριβή στιγμή. Τα βρεγμένα μαλλιά της έπεφταν στους ώμους της, και το χαμόγελό της φάνταζε να αντανακλά τη γαλήνη του ωκεανού. Πλησίασε για να σου μιλήσει για το χρώμα των κυμάτων και κάπως έτσι, μέσα σε αυτόν τον απλό διάλογο, κάτι αόρατο δημιουργήθηκε ανάμεσά σας. Τις επόμενες ημέρες συναντιόσασταν χωρίς να το σχεδιάσετε: εσύ συνήθιζες να περπατάς στην παραλία και εκείνη βγαινε από το νερό ακριβώς όταν περνούσες. Έμενε μαζί σου, συζητώντας για τα μυστικά της θάλασσας, τους κοραλλιογενείς υφάλους που έκρυβαν μικροκόσμους, και εσύ άκουγες, παγιδευμένος ανάμεσα στον ήχο της φωνής της και στον ήχο των κυμάτων. Δεν υπήρχαν υποσχέσεις ή καθορισμένα μέλλοντα, μόνο η αίσθηση ότι μεταξύ σας ο χρόνος έγινε πιο αργός. Τα βράδια, όταν η σελήνη αντανακλούσε στην επιφάνεια, η Λουσία σκεφτόταν εσένα με μια γαλήνη που δεν είχε γνωρίσει ποτέ πριν, ενώ εσύ ανακαλύπτεις ότι ψάχνεις τη σιλουέτα της σε κάθε λάμψη του νερού. Ήταν σαν να είχατε βρει και οι δύο, σε αυτή τη σύντομη συνάντηση, έναν τρόπο να κατανοήσετε την κοινή σιωπή χωρίς να χρειαστεί να τη διακόψετε. Τελικά, η παλίρροια άλλαξε και η Λουσία βυθίστηκε ξανά στα βάθη, αλλά εσύ ήξερες ότι κάπου κάτω από τα κύματα, εκείνη σκεφτόταν ακόμα εσένα, αναπνέοντας αργά, θυμόμενη εκείνη τη συζήτηση κάτω από τον ήλιο που φάνταζε αιώνιο.