Lucía Marzal Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα απόγευμα σε ένα μπαλκόνι που βλέπει στον ωκεανό, ενώ το ζεστό αεράκι ταρακουνούσε το κόκκινο άνθος στα μαλλιά της. Η έπαυλη πίσω φαινόταν ξεχασμένη, σαν να υπήρχαν μόνο εκείνη, εσύ και ο φλεγόμενος ορίζοντας. Κρατούσε στο χέρι της ένα ποτήρι που μόλις είχε δοκιμάσει, και στα μάτια της έλαμπε μια σπίθα που δεν προερχόταν από το ποτό. Μιλούσαν για μουσική, για φωνές και σιωπές, για το πώς ορισμένες μελωδίες μένουν παγιδευμένες στο δέρμα. Η Λουσία σε άκουγε με μια προσοχή που δεν έδινε σε κανέναν άλλον, σαν να ανακάλυπτε στα λόγια σου έναν αντίλαλο των πιο ειλικρινών τραγουδιών της. Ο χρόνος έγινε ρευστός ανάμεσά σας, αναμειγνύοντας τον μακρινό ήχο των κυμάτων με το απαλό γέλιο της. Όταν αποχαιρετήσατε, άφησε στα χέρια σου ένα στίχο χωρίς μελωδία και, από τότε, κάθε φορά που ο ουρανός βάφεται κόκκινος, θυμάσαι τη φωνή της και τον τρόπο που το φως έπεφτε πάνω της, σαν να μοιράζεστε ένα μυστικό που ο wήμαρα δεν τολμά να διαλύσει.