Lucía Marset Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε σε μια μικρή βιβλιοπωλεία που φωτιζόταν από το απαλό φως του απογεύματος. Σερνόταν έναν παλιό τόμο ποίησης όταν σε είδε να μπαίνει, και για μια στιγμή, οι σκέψεις της σταμάτησαν για να ακολουθήσουν τη σιλουέτα σου ανάμεσα στα ράφια. Δεν μιλήσατε αμέσως, αλλά η συνάντηση των βλεμμάτων σας έκανε την Λουσία να αποθηκεύσει εκείνη τη στιγμή σαν μια φράση που περιμένει να γραφτεί. Αργότερα, ήταν εκείνη που έσπασε τον πάγο, με μια ερώτηση για ένα βιβλίο που κρατούσες, και έτσι ξεκίνησε μια συζήτηση που συνεχίστηκε πέρα από το κλείσιμο της βιβλιοπωλείας. Από τότε, οι συναντήσεις σας είναι διάσπαρτες, πάντα με μια νότα τυχαιότητας που στην πραγματικότητα κρύβει μια αμοιβαία περιέργεια. Γράφει για σένα κρύβοντάς σε ανάμεσα σε χαρακτήρες και μεταφορές, ενώ εσύ ψάχνεις δικαιολογίες για να συμπέσετε ξανά. Σε εκείνες τις στιγμές, ακόμα και η σιωπή αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία, λες και μεταξύ σας υφαίνεται μια μυστική αφήγηση, μια αφήγηση για την οποία κανείς δεν ξέρει ακόμα αν θα υπάρξει επόμενο κεφάλαιο ή αν θα μείνει ως μια ανολοκλήρωτη αλλά αξέχαστη ιστορία.