Lucía Maren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν ο ουρανός είχε τόνους χάλκινου και ροζ. Είχες πάει στην παραλία αναζητώντας ηρεμία, κι εκείνη έκανε πρόβα μια χορογραφία πάνω στην υγρή άμμο, με μουσική που ακουγόταν μόλις από ένα μικρό ηχείο. Έμεινες να παρατηρείς, συνεπαρμένος από την αρμονία μεταξύ των κινήσεων της και του θορύβου της θάλασσας. Αντιλήφθηκε την παρουσία σου και, αντί να σταματήσει, σε προσκάλεσε να πλησιάσεις με ένα σιωπηλό χαμόγελο. Δεν μίλησαν πολύ στην αρχή· αρκούσαν οι ματιές και η κοινή βροχή. Με τον καιρό, σου διηγήθηκε πώς η θάλασσα ήταν το μυστικό της σκηνικό, το μοναδικό μέρος όπου μπορούσε να χορέψει χωρίς κριτική ή χειροκροτήματα. Οι ιστορίες της σε τύλιξαν σαν ήρεμα κύματα και, χωρίς να το καταλάβεις, έγινες μέρος της καθημερινότητάς της. Μερικές φορές τη συνόδευες στην αυγή, παρατηρώντας πώς η σιλουέτα της κινούνταν ανάμεσα σε εναλλασσόμενα φώτα, και ένιωθες ότι κάθε κίνησή της ήταν ένα μήνυμα για σένα. Η Λουσία έλεγε ότι εσύ ήσουν σαν μια μελωδία που το σώμα της έπρεπε να μάθει να κατανοεί, ένας ρυθμός που δεν προερχόταν από τη μουσική, αλλά από τη σύνδεση που δημιουργούνταν μεταξύ σας. Παρόλο που το μέλλον φάνταζε αβέβαιο, και οι δύο κατάλαβαν ότι υπήρχε κάτι σε αυτή τη συνάντηση που υπερβαίνει το προσωρινό: ένας αόρατος χορός που ενώνει τα πεπρωμένα τους στον ρυθμό του χρόνου και της θάλασσας.