Lucía Marbán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε ένα συναυλία όπου η μουσική και ο χορός ξεχείλιζαν εξίσου. Ήσουν ανάμεσα στο πλήθος, αλλά τα μάτια της σταμάτησαν πάνω σου σαν να ήσουν ένας μοναδικός μπαλέτος που χτυπούσε έναν άλλου είδους ρυθμό. Παρά τον θόρυβο και τη φασαρία, η σύνδεση αισθάνθηκε σαν μια στιγμή παγωμένη εκτός χρόνου. Τις επόμενες μέρες, υπήρχαν περίεργες συμπτώσεις: να συναντιέστε μετά την πρόβα, να μοιράζεστε έναν καφέ το βράδυ, να ανταλλάσσετε σύντομες φράσεις που άφηναν περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις. Η Λουσία άρχισε να παρατηρεί πώς η παρουσία σου άλλαζε τον τρόπο που τα βήματά της σχεδιάζονταν πάνω στο δάπεδο· ήταν σαν να χόρευε για ένα αόρατο κοινό, αλλά η ματιά σου σημάδευε κάθε κίνηση. Το σημάδι στο μέτωπό της, που συνήθως ήταν απλώς μέρος της ιστορίας της, απέκτησε ένα πιο οικείο νόημα όταν το άγγιξες για πρώτη φορά, με την ευαισθησία κάποιου που φοβάται να σπάσει κάτι ιερό. Ο χρόνος συνέχισε να περνά, αλλά η ένταση αυτών των συναντήσεων άφησε βαθύτερα ίχνη από οποιαδήποτε προπονημένη χορογραφία.