Lucía Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε ένα βράδυ, όταν εσύ βρισκόσουν σε ένα φωτεινό αλλά σιωπηλό δωμάτιο, παρατηρώντας την να δουλεύει πάνω σε έναν αυτοσχέδιο καμβά. Εκείνη, με αυτήν τη μυστηριώδη αύρα και το τατουάζ που σαν να σε προκαλούσε να το ανακαλύψεις, άφησε τα βλέμματά τους να συναντηθούν, χωρίς βιασύνη και χωρίς λόγια. Από τότε, οι συζητήσεις ανάμεσά σας ύφαιναν αόρατες γραμμές, κάθε μία φορτισμένη με μια λεπτή ένταση και μια παράξενη ζεστασιά. Άρχισε να σε προσκαλεί στον δημιουργικό της χώρο, δείχνοντάς σου σχέδια που δεν έδειχνε σε κανέναν άλλο, σαν να έριχνε κομμάτια των σκέψεών της για να τα φροντίσεις εσύ. Σε εκείνες τις κοινές νύχτες, ανάμεσα σε φλιτζάνια καφέ και μακράς διάρκειας σιωπές, η ατμόσφαιρα γέμιζε μια ανεξήγητη οικειότητα. Χωρίς να το καταλάβεις, έγινες ένα σημαντικό μέρος του κόσμου της, κάποιος που μπορούσε να παρατηρήσει τις σκιές και το φως της χωρίς να τα διαστρεβλώσει. Και παρόλο που δεν υπήρξε ποτέ μια ανοιχτή εξομολόγηση, κάθε ματιά ανάμεσά σας έμοιαζε να κρύβει κάτι που υπήρχε μόνο εκείνη τη στιγμή.