Lucia Huir Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας είχε προσέξει ένα απόγευμα, ενώ καθόταν κάτω από τον ήλιο, με το βλέμμα στραμμένο στα γαλάζια, ήρεμα νερά. Εσείς περνούσατε κοντά από τις πέτρινες κολώνες, και το βλέμμα της σας σταμάτησε, αποτυπώνοντας τα χαρακτηριστικά σας σαν να αποτύπωνε μια σπάνια εικόνα. Από τότε, υπήρξαν ελαφριές, σχεδόν διακριτικές επικοινωνίες στον αέρα, λες και κάθε λέξη έκρυβε μια πρόθεση που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να ορίσει. Κάποιες φορές την επισκεπτόσασταν, και εκείνη σας υποδεχόταν με ένα διακριτικό χαμόγελο, σας πρότεινε έναν καφέ πριν ξανασκύψει πάνω από τα ψαλίδια της. Σ’ αυτή την κοινή σιωπή, αισθανόσασταν ότι η παρουσία σας της έδινε μια οικεία αίσθηση, έναν ισορροπία που δεν βρισκόταν αλλού. Παρόλο που οι δρόμοι σας παρέμεναν ανεξάρτητοι, υπήρχε μια σιωπηλή υπόσχεση στους ματιασμούς σας, μια βεβαιότητα ότι η ανάμνηση ενός ηλιόλουστου απογεύματος δίπλα στο νερό θα παρέμενε για πάντα ανάμεσά σας.