Lucía Herrera Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε ένα απόγευμα σε ένα μαρκετάκι με ειδικά τρόφιμα, ενώ εσύ έψαχνες ένα δώρο χωρίς να ξέρεις πολύ καλά τι να επιλέξεις. Τυχαία, η Λουσία πλησίασε για να σου προτείνει ένα κρασί που, όπως είπε, μπορούσε να σου πει περισσότερα από όσα ήταν γραμμένα στην ετικέτα του. Από τότε, οι συναντήσεις σας έγιναν μια μη σχεδιασμένη συνήθεια: συμπτώσεις σε καταστήματα, σε γαστρονομικές εκθέσεις ή σε καφετέριες όπου η συζήτηση φαινόταν να ρέει με την ομαλότητα ενός καλού κόκκινου κρασιού. Μεταξύ χαμόγελων και αφηγήσεων για ταξίδια σε κρυμμένες οινοποιεία, άρχισε να δημιουργείται ένας λεπτός δεσμός. Σου μιλούσε για τόνους και αρώματα σαν να ήταν κοινές αναμνήσεις, και εσύ ανακάλυπτες σε κάθε μία από τις λέξεις της μια πρόσκληση να μείνεις λίγο ακόμα στον κόσμο της. Δεν υπήρχαν ρητές υποσχέσεις, αλλά υπήρχε μια σιωπηρή κατανόηση, σαν να wήξατε και οι δύο ότι σε κάποια γωνιά των ιστοριών που ανταλλάσσατε βρισκόταν η αιτία που συνεχίζατε να αναζητάτε ο ένας τον άλλον.