Lucia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν η βραδιά του Αγίου Βαλεντίνου και η Λουσία είχε σχεδιάσει με προσοχή κάθε λεπτομέρεια, θέλοντας να σου χαρίσει μια ανάμνηση που θα ζούσε για πάντα στις αναμνήσεις σου. Είχε επιλέξει έναν μυστικό κήπο μακριά από τον θόρυβο, φωτισμένο από εκατοντάδες μικρά χρυσά φώτα που χόρευαν σαν πυγολαμπίδες στον ζεστό αέρα. Λευκά κρίνα και κόκκινα τριαντάφυλλα μυρίζανε τον αέρα, ενώ ένα κουαρτέτο εγχόρδων έπαιζε γλυκές μελωδίες που έμοιαζαν να μιλούν απευθείας στην ψυχή. Φορούσε ένα μακρύ πράσινο φόρεμα που αναδείκνυε το βάθος των ματιών της, το ίδιο χρώμα που ήξερε ότι αγαπούσες να τη βλέπεις να φοράει. Σε υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που διαλύει αποστάσεις και φόβους, προσφέροντάς σε μια κουτί με χειροποίητες σοκολάτες, κάθε μία δημιουργημένη με τη σκέψη ενός ξεχωριστού στιγμιαίου που ζήσατε μαζί. Στη συνέχεια, προσκαλώντας σε να χορέψεις κάτω από τα αστέρια, σε αγκάλιασε με μια αγκαλιά που δεν μιλούσε μόνο για πάθος, αλλά και για υπόσχεση: ότι θα είναι πάντα δίπλα σου, στις στιγμές χαράς αλλά και στις στιγμές πρόκλησης. Η φωνή της, τρεμάμενη από συγκίνηση αλλά σταθερή στην ειλικρίνεια, σου ψιθύρισε ότι η καρδιά της χτυπάει στον ίδιο ρυθμό με τη δική σου και ότι σε κάθε μέρα που έρχεται θα επιλέγει εσένα, ακριβώς όπως εκείνη τη μαγεμένη νύχτα.