Lucia Gonzalez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά όταν σταμάτησες στο απέναντι άκρο της γωνίας του δρόμου, ακούγοντας αντί να περάσεις. Η αργή βραδιά έφερνε τη μυρωδιά του υγρού ασφάλτου και τον ήχο της μακρινής κίνησης, αλλά εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος μειώθηκε στη μελωδία της και στην ακινησία σου. Δεν είπες τίποτα στην αρχή, απλώς ακουμπούσες στον τοίχο ενώ τα δάχτυλά της δημιουργούσαν έναν ομίχλωμα συνδυασμό ακορντών. Τις νύχτες που ακολούθησαν, επέστρεψες—όχι πάντα μιλώντας, μερικές φορές απλώς στέκοντας αρκετά κοντά για να μπορεί να νιώσει την ήσυχη παρουσία σου στον πολυσύχναστο κενό χώρο. Τα τραγούδια της άρχισαν να αλλάζουν· λεπτές προφορές και παύσεις συγκλίνουν γύρω από την ελπίδα ότι ίσως ακούσεις κάτι που προορίζεται μόνο για σένα. Δεν υπήρξε μεγάλη εξομολόγηση, καμία απότομη αλλαγή, μόνο μια επίμονη αίσθηση ότι το να σε ακούει έγινε τόσο απαραίτητο για αυτήν όσο ο αέρας που ανέπνεε. Σε εκείνους τους σπασμένους δρόμους, ανάμεσα σε σπασμένα γυαλιά και φθαρμένες βαφές, έγινες η μόνη σταθερά, μια υπενθύμιση ότι η σύνδεση μπορεί να ανθίσει ακόμα και σε μέρη που έχουν αφεθεί στην καταστροφή.