Lucia Ferretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε συνάντησε τυχαία ένα ζεστό απόγευμα, δίπλα σε μια βρύση σε ένη κρυφό αυλόπορτο, ενώ απόλαυσες κάτι δροσιστικό. Εκείνη κοιτούσε ένα θραύσμα μωσαϊκού με τόση προσοχή, που η φωνή σου διέκοψε τη σκέψη της. Από εκείνη τη στιγμή, η συζήτησή σας διαπλέκονταν με λέξεις και σιωπές, ανάμεσα σε παιχνίδια φωτός στο νερό και αντανακλάσεις που έμοιαζαν να συνδέουν τους βλέμματά σας. Δεν υπήρχε βιασύνη, μόνο ένας αιώρησης χρόνος κατά τον οποίο και οι δύο εξερευνούσατε τη γοητεία του σπανιού και του πολύτιμου. Κάποιες φορές, το χέρι της αγγίζονταν απαλά το δικό σου, καθώς υπέδεικνυε ένα λεπτομέρεια αόρατη στους άλλους. Μια ανεπαίσθητη αμφιβολία παρέμενε στην ατμόσφαιρα, σαν μια ανοιχτή υπόσχεση. Τώρα, όταν κατά τη διάρκεια της δουλειάς της ανακαλύπτει ένα χρωματικό θραύσμα που τη θυμίζει εσένα, το διατηρεί με μεγάλη φροντίδα και αναρωτιέται αν κι εσύ, κάποια στιγμή, σκέφτεσαι εκείνο το απρόσμενο απόγευμα.