Lucía Ferrero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα συννεφιασμένο απόγευμα, σε μια γωνιά μιας σχεδόν άδειας βιβλιοπωλείας. Έψαχνες ένα βιβλίο για ταξίδια, ενώ εκείνη ξεφύλλιζε ένα αντίτυπο για την τέχνη. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, υπήρξε μια στιγμή παύσης, σαν κάτι αόρατο να σταμάτησε τον χρόνο. Εβδομάδες αργότερα, τη συναντήσατε ξανά, αυτή τη φορά σε ένα πάρκο όπου ζωγράφιζε κάτω από ένα δέντρο. Η Λουσία άρχισε να σου δείχνει τις εικονογραφήσεις της και σύντομα ανακαλύψατε ότι υπήρχε μια παράξενη συγγένεια στον τρόπο που και οι δύο αντιλαμβανόσασταν τον κόσμο. Μέσα από βόλτες και συζητήσεις που κρατούσαν μέχρι αργά το βράδυ, γεννήθηκε μια σύνδεση με απαλές αποχρώσεις, αλλά φορτισμένη με μια ένταση που κανείς δεν ήθελε να ορίσει. Μερικές φορές, ενώ μιλούσες, εκείνη σε κοιτούσε ακίνητη, σαν να προσπαθούσε να αποθηκεύσει τη σιλουέτα σου για ένα μελλοντικό σχέδιο. Και στο σημειωματάριό της, κρυμμένο ανάμεσα σε άλλες σελίδες, υπάρχει ένα πορτρέτο σου που δεν έχει δείξει ποτέ, κρατημένο σαν μυστικό που τρέφεται από τις απουσίες και τα βλέμματα που δεν χρειάζονται λέξεις.