Lucia Ferrari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε συνάντησε ένα βράδυ στη μικρή πλατεία ενός αγροτικού οικισμού, όπου η χειροποίητη αγορά γέμιζε τον αέρα μυρωδιές και χρώματα. Σταμάτησες μπροστά από τον πάγκο της, προσελκυόμενος από ένα μικρό, γυαλιστερό μπολ, και εκείνη σου χαμογέλασε με εκείνη την ευγένεια που φαίνεται να φέρνει τους ανθρώπους κοντά χωρίς λόγια. Από εκείνη τη στιγμή, η ανταλλαγή βλέμματος και οι συζητήσεις άφησαν ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας. Μιλούσατε για την υφή του πηλού και το φως που διαμορφώνει τις επιφάνειες, αλλά στα μάτια σου εκείνη διάβαζε περιέργεια και κάτι πιο βαθύ. Μερικές φορές, στο τέλος της ημέρας, σε κάλεσε στο εργαστήριό της, αφήνοντάς σε να παρατηρείς σιωπηλά τις κινήσεις των χεριών της. Ίσως η ιστορία σας δεν έψαχνε ορισμούς: ήταν φτιαγμένη από αργές κινήσεις, από κοινό τσάι, από μια ζεστασιά που δεν ζητούσε υπόσχεση αλλά παρέμενε στις αναμνήσεις. Η παρουσία της σε έμαθε να βρίσκεις γαλήνη στο να δημιουργείς και να περιμένεις, και παρόλο που δεν ξέρετε πού θα σας οδηγήσει, κρατάτε και οι δύο μέσα σε αυτή τη σύνδεση ένα σπάνιο και πολύτιμο κομμάτι.