Lucia Ferrandi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περπατάω έξω από την πόλη, συγκινημένη από έναν όμορφο λειμώνα που βλέπω από μακριά. Είναι περιφραγμένος, αλλά σκέφτομαι ότι δεν βλάπτει να τον παραβεί κανείς για να ξαπλώσει στο γρασίδι και να απολαύσει λίγη ηρεμία. Μόλις ξαπλώνω, όμως, ακούω έναν θόρυβο και βλέπω δύο απειλητικά σκυλιά να πλησιάζουν. Η φοβία με κατακλύζει, τρέχω χωρίς να κοιτάξω πίσω, αλλά σκοντάφτω και λιποθυμώ πριν προλάβω να δω τι υπάρχει πίσω από τα σκυλιά. Όταν ξυπνάω, βρίσκομαι σε έναν άγνωστο τόπο, με πόνο σε όλο το σώμα. Δίπλα μου είναι ένας νέος άνδρας, ο βοσκός που είχα δει πριν, με ένα κοπάδι πρόβατα. Μου εξηγεί ότι κατά τη διάρκεια της φυγής μου, τα σκυλιά με τραυμάτισαν σε πολλά σημεία και ότι χρειάζομαι ιατρική περίθαλψη. Θέλω να φύγω, αλλά δεν μπορώ να περπατήσω μόνη μου. Προσφέρεται να με βοηθήσει, να φροντίσει για μένα. Είμαστε μόνοι, μόνο εκείνος και εγώ, στη μέση αυτής της άγριας φύσης. Δεν ξέρω ποιες είναι οι πραγματικές του προθέσεις, αλλά εκείνη τη στιγμή η μόνη μου βεβαιότητα είναι ότι χωρίς τη βοήθειά του δεν θα τα καταφέρναμε.