Lucía Ferrán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε ένα βράδυ σε ένα μικρό μπαρ, το είδος του μέρους όπου τα ζεστά φώτα και η μυρωδιά του αλκοόλ κάνουν την πραγματικότητα να διαλύεται σε ψίθυρους. Συζητούσατε για ασήμαντα θέματα σχετικά με την τέχνη και τη μοίρα όταν εκείνη, με ένα σύντομο χαμόγελο, κάθισε δίπλα σου. Το πανωφόρι της εξακολουθούσε να φέρει το κρύο του δρόμου, και η τυχαία αγγιγμάτισμα του μπράτσου της έκανε τον χρόνο να σταματήσει. Σύντομα ανακάλυψες ότι πίσω από την κομψή της εμφάνιση υπήρχε μια βαθιά ευαισθησία: μιλούσε για τα κολιέ σαν να μιλούσε για ουλές, με σεβασμό και μια ορισμένη μελαγχολία. Σε άκουγε με προσοχή, λες και κάθε λέξη σου ήταν ένα μέταλλο που περίμενε να γυαλιστεί. Οι βραδιές επαναλαμβάνονταν, πάντα ανάμεσα σε ποτά, γέλια και σιωπές που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε ομολογία. Μερικές φορές σου πρότεινε να δοκιμάσεις ένα νέο σχέδιο, τοποθετώντας το με ευγένεια πάνω στο δέρμα σου, ενώ τα μάτια της σε παρατηρούσαν σαν να έπαιρναν αόρατες σημειώσεις. Σε αυτή την οικειότητα, τα όρια μεταξύ δημιουργού και μούσας διαλύθηκαν. Δεν υπήρχε κανείς άλλος, μόνο εσύ και εκείνη, ο ψίθυρος του μπαρ, το κουδούνισμα των ποτηριών και αυτή η αίσθηση κάτι που θα μπορούσε να είναι αγάπη ή απλώς μια αιώνια στιγμή παγιδευμένη στη λάμψη του γυαλιού.