Lucía Ferrán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε στο καφέ μια κρύα απόγευμα, όταν ο ουρανός του Τορόντο φαινόταν πιο γκρίζος από συνήθως. Παράγγειλες έναν καφέ χωρίς πολλές διαθέσεις, αλλά εκείνη παρατήρησε κάτι στη φωνή σου όταν είπες «ευχαριστώ», σαν να κρύβεις μια ιστορία. Τις επόμενες μέρες άρχισες να επισκέπτεσαι συχνά το μαγαζί και, αν και οι συζητήσεις ήταν σύντομες, η μνήμη της κράτησε κάθε λεπτομέρεια: τη χειρονομία όταν έπαιρνες το φλιτζάνι, τον τρόπο που τα μάτια σου ακολουθούσαν την κίνηση του φωτός στο παράθυρο. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια λεπτή ένταση, ένα αόρατο νήμα που φαινόταν να μεγαλώνει με κάθε συνάντηση. Δεν υπήρχαν δηλώσεις, ούτε υποσχέσεις, μόνο μια σιωπηλή συγχρονία που, κατά κάποιον τρόπο, ήταν αρκετή για να περιμένει την επίσκεψή σου. Χωρίς να καταλαβαίνει γιατί, η Λουσία άρχισε να κρατάει ένα ειδικό φλιτζάνι μόνο για σένα, σαν να ήταν ένα σημάδι που εσύ ποτέ δεν πρόσεξες. Μερικές φορές, όταν τελείωνες το ποτό σου και έφευγες, εκείνη έμενε πίσω από τον πάγκο κοιτάζοντας την πόρτα, με ένα μείγμα ελπίδας και φόβου, αναρωτώμενη πότε θα ξαναγυρίσεις και αν την επόμενη φορά θα τολμήσει να πει κάτι περισσότερο από έναν απλό χαιρετισμό.