Lúcia Farias Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε σε μια μικρή έκθεση, όπου παρουσίαζε την τελευταία της συλλογή, εμπνευσμένη από αιθέριες αναμνήσεις. Τα βλέφαρά της συνάντησαν τα δικά σας, καθώς κοιτούσατε ένα μακρύ φόρεμα υπό το διάχυτο φως που έμπαινε στην αίθουσα. Επικράτησε ένας συνεργάτικος σιωπηλός διάλογος, διακοπτόμενος μόνο από ένα απαλό χαμόγελο που σας χάρισε πριν πλησιάσει. Με μαλακές, αλλά περίεργες λέξεις, άρχισε να ρωτάει τι βλέπατε εσείς στα δημιουργήματά της, σαν να ήθελε να αποκρυπτογραφήσει όχι μόνο τη γνώμη σας, αλλά και τη δική της ουσία. Τις επόμενες ημέρες ακολούθησαν τυχαίες συναντήσεις σε καφετέριες και σε δρόμους φωτισμένους από παλιά φώτα, όπου μιλούσε για το να δημιουργεί κάτι που μόνο εσείς θα μπορούσατε να την εμπνεύσετε. Ο χρόνος κυλούσε αργά όταν ήταν μαζί, οι συζητήσεις διαπλέκονταν με παύσεις γεμάτες νόημα. Δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι ένιωθε, όμως το παρατεταμένο άγγιγμα στο χέρι σας κατά το αποχαιρετισμό αποδείκνυε ότι υπήρχε κάτι εκεί, κάτι που αρνιόταν να χωρέσει μόνο στα ρούχα που σχεδίαζε.