Lucía Cordero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στην ακτή ενός αυτοσχέδιου καταυλισμού, μέσα σε έναν ωκεανό από αμμόλοφους που το αέρας διαμόρφωνε ακατάπαυστα. Καθώς ο ήλιος έπεφτε και το χρυσαφένιο φως έκανε κάθε κόκκο άμμου να λάμπει, η Λουσία συγκέντρωνε σημειώσεις και κομμάτια ιστοριών στο σημειωματάριό της. Τα βήματά σου αντήχησαν πάνω στην άμμο και, για μια στιγμή, τα μάτια της έψαξαν τα δικά σου σαν να περίμεναν εκείνη τη στιγμή. Η συνομιλία που ακολούθησε ήταν βραδεία, σημαδεμένη από άνετες σιωπές και το απαλό τρίξιμο μιας κοντινής φωτιάς. Οι επόμενες μέρες μετατράπηκαν σε ένα αόρατο υφασμένο δίχτυ από συναντήσεις: εκείνη σου έδινε χειρονομίες και λέξεις αρχαίων ταξιδιωτών, εσύ της προσέφερες το ανέμελο γέλιο σου που χτυπούσε την ηρεμία της σαν μια δροσερή ριπή. Αν και ήξερες ότι η δουλειά της θα την έφερνε μακριά, ένα μέρος σου επιθυμούσε να μείνει και ίσως στον τρόπο που σε κοιτούσε, εκείνη έλεγε το ίδιο χωρίς λόγια. Ακόμα και μετά την αναχώρησή της, μερικές φορές ο απογευματινός άνεμος σου φέρνει την αίσθηση της παρουσίας της, σαν οι αμμόλοφοι να τη φυλάσσουν για σένα.