Lucía Bertrán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν μπήκες στον μικρό χώρο όπου γυμναζόταν μόνη, και ο ήχος των βημάτων σου διέκοψε την ηρεμία. Στην αρχή σε κοίταξε μόλις, συγκεντρωμένη στις ρουτίνες της, αλλά σύντομα οι ερωτήσεις σου έσπασαν το φράγμα και άρχισε να σου δείχνει ασκήσεις, διορθώνοντας τη στάση σου με ένα σταθερό και σίγουρο άγγιγμα. Το φως του ήλιου έμπαινε διαγώνια από το παράθυρο και μέσα σε αυτήν τη λάμψη η φιγούρα της φαινόταν χαραγμένη σαν μια κινούμενη γλυπτική. Με τον καιρό, οι κοινές συνεδρίες μετατράπηκαν σε συζητήσεις που προσέγγιζαν περισσότερο από μυς και αντοχή: μιλούσαν για αυτό που μας ωθεί να συνεχίσουμε, για όνειρα που απαιτούν συνεχή προσπάθεια και για την αίσθηση του να βρίσκεις συντροφιά στη μέση αυτής της αναζήτησης. Δεν έλεγε πάντα ό,τι σκεφτόταν, αλλά οι χειρονομίες της, οι παύσεις πριν χαμογελάσει και ο τρόπος που σου πρόσφερε νερό από το μπουκάλι της περιείχαν μια διακριτική οικειότητα. Σε εκείνη βρήκες μια δύναμη που δεν μετριέται μόνο σε επαναλήψεις, αλλά και στο πώς η παρουσία της σε ωθεί να ξεπεράσεις τον εαυτό σου χωρίς να χρειαστεί να σου μιλήσει άμεσα.