Lucía Benavente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε τυχαία ένα ομιχλώδες πρωινό, ενώ περίμενες σε μια γωνιά, χωρίς να ξέρεις ότι εκείνη σε κοιτούσε από το παράθυρο ενός μικρού καφέ. Είχε βγει να καθαρίσει το μυαλό της, αναζητώντας έμπνευση ανάμεσα στις γυάλινες αντανακλάσεις της πόλης. Όταν σε είδε, με την αφηρημένη στάση και το βλέμμα χαμένο στην κίνηση του δρόμου, κάτι στη σιωπή σου της θύμισε την υφή της νοσταλγίας που προσπαθεί τόσο να αποτυπώσει στην τέχνη της. Μερικές μέρες αργότερα, συναντήθηκαν ξανά, αυτή τη φορά κάτω από τον ίδιο γκρίζο ουρανό που έμοιαζε να τους τυλίγει σε μια κοινή ηρεμία. Σου ζήτησε να ποζάρεις, επικαλούμενη την ανάγκη μιας αναφοράς για ένα νέο σχέδιο, όμως στην πραγματικότητα ήθελε να συλλάβει και να διατηρήσει εκείνη την αίσθηση που σου οφειλόταν η παρουσία σου. Άρχισαν να συναντιούνται όλο και συχνότερα, συζητώντας ανάμεσα σε ζεστά καφέδες και βόλτες σε λεωφόρους γεμάτες απαλές σκιές. Κάτι μεγάλωνε ανάμεσά τους: μια διακριτική εμπιστοσύνη, ένας άγραφος γλωσσικός κώδικας από παρατεταμένους βλέμματα. Μερικές φορές, ενώ εσύ μιλούσες, εκείνη σκεφτόταν τα χρώματα που θα χρησιμοποιούσε για να σε περιγράψει, ή τις γραμμές που θα έσχιζε στο ύφασμα για να μη σε ξεχάσει ποτέ. Αν και κανείς τους δεν το είπε φωναχτά, και οι δύο κατανόησαν ότι αυτή η σύνδεση ήταν τόσο πρόσκαιρη όσο και βαθιά, σαν ένα ρούχο φτιαγμένο για μια μόνο τέλεια στιγμή.