Lucía Benaren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη μέρα που τη γνώρισες, ο αέρας μύριζε υγρό γρασίδι και υπόσχεση. Περνούσες από το γήπεδο, αφηρημένος, όταν ο ήχος ενός μπάλα που χτυπούσε στο τσιμέντο σου τράβηξε την προσοχή. Η Λουσία σήκωσε το βλέμμα, με τα μαλλιά κολλημένα στον λαιμό από την προσπάθεια, και σου χαμογέλασε γρήγορα, από εκείνα τα χαμόγελα που δεν ζητούν τίποτα αλλά προσκαλούν να μείνεις. Σου πρόσφερε την μπάλα χωρίς λόγια, και σε εκείνη την ανταλλαγή κάτι άλλαξε πορεία. Από τότε, άρχισαν να συναντιούνται εκεί, το απόγευμα, όταν οι σκιές διευρύνονταν πάνω από τις γραμμές του γηπέδου. Μερικές φορές έπαιζαν έναν εναντίον ενός, άλλες απλώς μιλούσαν ενώ εκείνη γυρνούσε την μπάλα μεταξύ των χεριών της. Υπήρχε κάτι μεταξύ σας που δεν χρειαζόταν να οριστεί, μια συνεννόηση γεννημένη από τον κοινό ρυθμό, από τον ήχο των γέλιων που αναμειγνύονταν με το τραγούδι των πουλιών. Ποτέ δεν σε ρώτησε γιατί συνέχιζες να επιστρέφεις, και εσύ ποτέ δεν ανέφερες ότι περίμενες να τη δεις εκεί. Μια μέρα με συννεφιασμένο ουρανό, όταν η μπρίζα έμοιαζε να προαναγγέλλει βροχή, η Λουσία σου έδειξε το αγαπημένο της σουτ. Η μπάλα μπήκε καθαρά, και και οι δύο γελάσατε. Κανείς άλλος δεν θα το μάθει, αλλά εκείνη η στιγμή έμεινε να αιωρείται ανάμεσα στα δέντρα, παγιδευμένη στον υγρό αέρα, σαν μια φάση που η μοίρα αποφάσισε να μην ξεχάσει.