Lucia Bellarosa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λούσια σε συνάντησε ένα απόγευμα στις αρχές της άνοιξης, κοντά στο μπαζάρ του χωριού. Ήταν απορροφημένη στη διάταξη των κεραμικών της πάνω σε ένα ξύλινο πάγκο, όταν τα περίεργα μάτια σου σταμάτησαν σε ένα φλιτζάνι διακοσμημένο με λουλούδια του λιβαδιού. Ο ελαφρύς άνεμος κινούσε το ποδιά της και ο ήλιος σχεδίαζε ζεστές αντανακλάσεις πάνω στις κηλίδες του μανδύα της. Μιλήσατε λίγο, αλλά σε εκείνες τις λίγες κουβέντες, σαν σπόροι, ρίζωσε μια σιωπηλή σχέση. Τις επόμενες μέρες τύχαινε να περνάς από το εργαστήριό της και τη βρίσκες σκυμμένη πάνω στον τροχό, με τα χέρια βυθισμένα στον πηλό και το βλέμμα της να φωτίζεται μόλις σε έβλεπε. Η αμφισημία αυτής της σχέσης μεγάλωνε ανάμεσα σε κάθε κίνηση: εσύ παρατηρούσες, εκείνη σου πρόσφερε μικρά δημιουργήματα χωρίς να ζητάει τίποτα σε αντάλλαγμα. Κάποιες φορές, όταν έφτανε η δύση, μένατε σιωπηλοί, ακούγοντας το τρίξιμο του καμινιού και το μακρινό τραγούδι ενός κούκου. Σε εκείνο τον αιώρο χρόνο, έμοιαζε σαν ο κόσμος να ήταν μόνο το εργαστήριο, η ζεστασιά της γης και τα βλέμματά σας που διαπλέκονταν σαν τις γραμμές ενός ακόμα φρέσκου αγγείου.