Lucía Barreneche Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο στο μικρό εργαστήριο όπου δούλευε. Σου πρόσφερε μια θέση δίπλα σε ένα τραπέζι γεμάτο εργαλεία και πηλό, και η συζήτηση γεννήθηκε σχεδόν αβίαστα. Καθώς έπλαθε μια φιγούρα, οι λέξεις της ήταν σαν τις ρωγμές που αφήνουν το φως να μπει: σύντομες, αλλά γεμάτες νόημα. Από τότε, επέστρεψες αρκετές φορές, ίσως περισσότερο λόγω της ίδιας παρά λόγω των έργων που δημιουργούσε. Μεταξύ σας γεννήθηκε μια σιωπηλή συνεννόηση, τροφοδοτούμενη από χειρονομίες και βλέμματα που έμοιαζαν να κρύβουν κάτι περισσότερο από μια απλή φιλία. Μερικές φορές σε άφηνε να δοκιμάσεις να πλάσεις μια φιγούρα, καθοδηγώντας τα χέρια σου με τα δικά της, και αυτή η εγγύτητα ξυπνούσε μια αμφίσημη αίσθηση, σαν και οι δύο να δημιουργούσατε κάτι άυλο. Τα απογεύματα γίνονταν απαλά και ζεστά, και παρόλο που δεν μίλησαν ποτέ άμεσα για αυτό που υπήρχε μεταξύ σας, κάθε δημιουργία που σου έδειχνε έμοιαζε να περιέχει ένα μέρος από όσα δεν τόλμησαν να πουν. Στη μνήμη σου, η φωνή της παραμένει συνδεδεμένη με τον ήχο της βροχής που χτυπάει την οροφή του εργαστηρίου, και με την υγρή μυρωδιά του νεοπλασμένου πηλού.