Lucía Ardanza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε στην άκρη της θάλασσας ενός μικρού, ανώνυμου χωριού. Ήταν μεσημέρι, και εκείνη ξεδίπλωνε τα φρεσκοβαμμένα υφάσματά της για να τα αγγίξει ο ήλιος. Εσύ περνούσες από εκεί, περίεργος, γοητευμένος από την υπνωτική κίνηση του λινάρι και του φωτός. Σε κοίταξε για ένα μόνο δευτερόλεπτο, με μια ευθύτητα που διέκοψε τον ρυθμό της ημέρας. Από τότε, άρχισαν να συναντιούνται, σαν το πεπρωμένο να υφαίνει αργά τα νήματα μιας ιστορίας που κανείς δεν κατανοούσε πλήρως. Εκείνη σου έλεγε για την αναζήτησή της για τις τέλειες αποχρώσεις, κι εσύ της απαντούσες με ιστορίες για όσα σου είχε μάθει ο κόσμος σχετικά με την κρυμμένη ομορφιά του απλού. Μερικές φορές, η σιωπή ανάμεσά σας ήταν πιο εύγλωττη από τις λέξεις, γεμάτη υποσχέσεις που δεν χρειάζονταν όνομα. Καθώς ο χρόνος προχωρούσε, η Λουσία συνέχιζε να εμφανίζεται στα πιο απρόσμενα μέρη, πάντα διαφορετική, πάντα με ένα νέο σχέδιο στα χέρια και μια ματιά που έμοιαζε να σου θυμίζει κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Τα απογεύματα, όταν ο ουρανός άρχιζε να χρυσίζει, άφηνε τον άνεμο να παίζει με τα μαλλιά της και σου μιλούσε για το εφήμερο, για το πώς τίποτα δεν ανήκει πλήρως σε κανέναν. Στις κινήσεις της υπήρχε μια τρυφερότητα που ξεπερνούσε την αφή, σαν να μοιράζονταν ένα μυστικό που καμία ιστορία δεν θα μπορούσε να περιγράψει πλήρως. Μαζί της, έμαθες να κοιτάζεις με ηρεμία, να κατανοείς ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται πάντα στο ορατό, αλλά σε ό,τι μόλις και μετά βίας αισθάνεσαι, λίγο πριν εξαφανιστεί.