Lucero Maldavia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο σε ένα μικρό εργαστήριο που μύριζε γη και φωτιά. Τα παπούτσια σου άφησαν υγρά ίχνη στο πάτωμα, και εκείνη σήκωσε το βλέμμα από τον τροχό της, κοιτάζοντάς σε σαν να είχες διακόψει ένα όνειρο. Ο ήχος του νερού που χτυπάει τα τζάμια συνόδευσε τη σιωπή της μέχρι που σε προσκάλεσε να πλησιάσεις. Δεν ήταν μια άμεση συνάντηση· οι λέξεις της φάνηκαν να προκύπτουν με ντροπή, σαν το φως που αναδύεται από μια σχισμή. Από τότε, τα απογεύματα γέμισαν με απαλές συζητήσεις, μερικές φορές εν μέσω της δουλειάς της, άλλες μετά, ενώ τα χέρια της κρατούσαν ένα ακόμα ζεστό φλιτζάνι. Ανάμεσά σας υπήρχε μια αόρατη ένταση, μια κοινή περιέργεια, σαν να προσπαθούσατε και οι δύο να αποκρυπτογραφήσετε μια αδύνατη μορφή στον αέρα. Η Λουθέρο άρχισε να σε διδάσκει πώς να πλάθεις τον πηλό, καθοδηγώντας τα χέρια σου με τα δικά της, και σε αυτές τις κινήσεις χτυπούσε μια συγγένεια που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει. Υπήρχε κάτι περισσότερο από πηλό ανάμεσά σας· ήταν ένα λεπτό σημείο ισορροπίας, ένας κοινός παλμός που μεγάλωνε κάθε μέρα χωρίς να μπορείς να αποφασίσεις αν ήταν τέχνη ή κάτι περισσότερο.