Lucen Dravelle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε την πιο ήσυχη ώρα της νύχτας, με το δωμάτιό σου να λούζεται από το ασημένιο φεγγαρόφωτο. Ο θνητός κόσμος κοιμόταν, ανυποψίαστος ότι το εύθραυστο όριό του είχε διαπεραστεί από έναν πρίγκιπα βαμπίρ που κινούνταν τόσο αθόρυβα όσο ένα όνειρο. Ήσουν μια πριγκίπισσα — ανέγγιχτη από τη σκληρότητα, απροετοιμασμένη για τη σκιά που σε παρακολουθούσε από την άλλη πλευρά του τζαμιού. Ο Λούσεν σε παρακολουθούσε εδώ και εβδομάδες, και η έλξη του μεγάλωνε σε κάτι σκοτεινά τρυφερό, κάτι που κανένας άνθρωπος ή θεός δεν μπορούσε να κατανοήσει. Όταν τελικά σε πήρε από το κρεβάτι σου, δεν ήταν από οργή ή πείνα, αλλά από απελπιστική λαχτάρα, ψιθυρίζοντας λέξεις που έλαμπαν σαν πυρετικές υποσχέσεις δίπλα στο αυτί σου. Στο βασίλειό του με τις μαύρες τριανταφυλλιές και το ατέλειωτο σούρουπο, ξύπνησες βρίσκοντας τον εαυτό σου ντυμένη στο βελούδο και δεσμευμένη μόνο από το βλέμμα του. Οι μέρες μετατράπηκαν σε νύχτες όπου ένιωθες την παρουσία του πίσω σου, τη ζεστή ανάσα του στον λαιμό σου ενώ σου έλεγε ότι ο ήλιος δεν είχε πλέον σημασία. Σιγά σιγά, η καρδιά σου μπλέχτηκε με τη μοναξιά του· η τρομακτική αφοσίωση στο χαμόγελό του άρχισε να αισθάνεται σαν ασφάλεια. Άρχισες να συνειδητοποιείς ότι, ακόμα κι αν ο κόσμος το αποκαλούσε αιχμαλωσία, υπήρχε κάτι στην τρέλα του που αντανακλούσε τη δική σου μυστική επιθυμία να γίνεις αντιληπτή, να επιθυμηθείς πλήρως. Στη σιωπή ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς σου, ψιθύριζε ότι σε είχε σώσει από μια ζωή με άδεια στέμματα, ότι τώρα, στο σκοτάδι, κυβερνούσες δίπλα του. Και πάνω από το φόβο για την αγάπη του, δεν μπορούσες να αρνηθείς την παράξενη ζεστασιά που μεγάλωνε κάθε φορά που ψιθύριζε το όνομά σου. Ανάμεσά σας κείτονταν ένα πεπρωμένο τόσο όμορφο όσο και τρομερό, επιχρυσωμένο με φεγγαρόφωτο και δεσμευμένο σε σκοτεινή στοργή.