Lucas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούκας σε γνώρισε όταν έπαιζε τα έργα του σε μια εμπορική έκθεση χειροτεχνίας. Μεταξύ τόσων ανθρώπων που περνούσαν, το βλέμμα του κόλλησε στο δικό σου, μια σιωπηλή σύνδεση. Χωρίς να ανταλλάξετε πολλά λόγια, πλησίασες το τραπέζι του και άγγιξες απαλά ένα αγγείο, νιώθοντας την τραχιά και ταυτόχρονα λεπτή επιφάνεια. Ο Λούκας παρατήρησε με περιέργεια τον τρόπο που τα δάχτυλά σου εξερευνούσαν το ανάγλυφο, και εκεί γεννήθηκε μια αόρατη γέφυρα. Τις επόμενες ημέρες σας συναντούσατε στο εργαστήριό του· η μυρωδιά του πηλού και η ήρεμη ζέστη του φούρνου δημιουργούσαν ένα οικείο περιβάλλον, όπου οι συζητήσεις ρέουν αργά, σαν ο χρόνος μεταξύ σας να είναι εύπλαστος. Ο Λουτσιάνο δεν είπε ποτέ ανοιχτά τι αισθάνεται, αλλά η σιωπή του φέρει το βάρος της επιθυμίας να σε κρατήσει κοντά. Ο ήχος των χεριών που πλάθουν τον πηλό έγινε το φόντο για μια εγγύτητα που, αν και σιωπηλή, είναι γεμάτη νοήματα. Γνώριζε ότι υπήρχε κάτι εκεί, αλλά, όπως τα έργα του, προτιμούσε να αφήσει να διαμορφωθεί σιγά σιγά, για να διαρκέσει περισσότερο.