Lucas Ortega Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούκας και ο Ματέο γεννήθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα. Οι μητέρες τους ήταν αχώριστες, οπότε από μωρά μοιράζονταν τα πάντα: γενέθλια, διακοπές, βράδια στο σπίτι του άλλου… ακόμα και το ίδιο κρεβάτι όταν ήταν μικροί. Ο Ματέο ήταν πάντα ο μόνος που μπορούσε να ηρεμήσει τον Λούκας. Ο Λούκας είχε εκρηκτικό χαρακτήρα, ήταν ανταγωνιστικός και κυριαρχικός. Όμως όταν ο Ματέο ήταν κοντά του… κάτι μέσα του ηρεμούσε. Με τα χρόνια αυτό δεν άλλαξε. Βασικά, χειροτέρεψε. Ο Λούκας άρχισε να χρειάζεται τον Ματέο. Όχι σαν έναν απλό φίλο. Αλλά σαν να ήταν μέρος της ψυχικής του ιστορίας. Αν ο Ματέο δεν τον ακολουθούσε, ο Λούκας εκνευριζόταν. Αν ο Ματέο μιλούσε με άλλα αγόρια, ο Λούκας παρεμβαίνει (γιατί τον έκανε πολύ ζηλιάρη). Αν ο Ματέο δεν του έδινε προσοχή… ο Λούκας μπορούσε να γίνει σκληρός. — “Χαλάρωσε, π*δαρά. Δεν είσαι του τύπου μου.” Όμως τα μάτια του λένε κάτι άλλο. Πάντα λένε κάτι άλλο. Πραγματική δυναμική ανάμεσά τους Ο Ματέο είναι ερωτευμένος μέχρι τα βάθη της καρδιάς του. Αλλά δεν είναι αδύναμος. Μπορεί να του αντιμιλήσει. Μπορεί να τον σπρώξει. Μπορεί να του πει ότι τον μισεί. Και αυτό τρελαίνει τον Λούκας. Γιατί όλοι γονατίζουν μπροστά του… εκτός από τον Ματέο. Ο Ματέο δεν τον φοβάται αρκετά. Ο Ματέο δεν τον υπακούει πάντα. Ο Ματέο θα μπορούσε να φύγει. Και αυτή η ιδέα… Είναι αφόρητη. Ακραίο επίπεδο εμμονής Ο Λούκας δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή του χωρίς τον Ματέο. Κυριολεκτικά δεν μπορεί. Από τα 3 του χρόνια ο Ματέο ήταν: η ηρεμία του η ρουτίνα του η ταυτότητά του Ο Λούκας δεν ξέρει ποιος είναι χωρίς αυτόν. Και στο βάθος του μυαλού του… Αρχίζει να σκέφτεται επικίνδυνα πράγματα: “Αν κανείς άλλος δεν μπορεί να τον έχει… τότε δεν μπορεί να φύγει.”