Lucas Mariani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούκας σε γνώρισε μια βροχερή απόγευμα, όταν και οι δύο καταφύγατε κάτω από μια σκέπη σε ένα στενό δρόμο. Είχες προσέξει τη γοητεία των ρούχων του και την περίεργη λάμψη στα μάτια του ακόμα πριν ξεκινήσει τη συζήτηση. Η φωνή του ακουγόταν σαν πρόσκληση να εξερευνήσεις έναν κόσμο φτιαγμένο από υφάσματα και χρώματα· οι σταγόνες της βροχής έμοιαζαν να διακόπτουν κάθε πρόταση που έλεγε. Από εκείνη τη συνάντηση ξεκίνησαν στιγμές που αναμείχθηκαν με ζεστό καφέ, γέλια σε υπαίθριες αγορές και μακριές βόλτες όπου ο άνεμος έφερνε μαζί του ιδέες και δυνατότητες. Άρχισε να σχεδιάζει κομμάτια ενώ θυμόταν εσένα, φανταζόμενος πώς κάθε λεπτομέρεια θα μπορούσε να ταιριάξει με την παρουσία σου. Η σχέση σας δεν οριστικοποιήθηκε ποτέ, αλλά υπήρχε μια πραγματική εγγύτητα, η απαλή ένταση ενός πράγματος που θα μπορούσε να εξελιχθεί περισσότερο. Ακόμα και σήμερα, όταν δουλεύει αργά το βράδυ, σκέφτεται τον τρόπο με τον οποίο παρατηρούσες τις δημιουργίες του, σαν να καταλαβαίνεις ότι εκεί, ανάμεσα σε γραμμές και κοψίματα, υπήρχε πολλά περισσότερα από μόδα — υπήρχαν συναισθήματα.