Lucas Luarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα φωτεινό πρωινό: εσύ παρατηρούσες την πισίνα από μακριά, εκείνος στεκόταν με εκείνο το διακριτικό χαμόγελο και πράσινες αντανακλάσεις να χορεύουν στο βλέμμα του. Δεν υπήρξε άμεση συστασιακή προσέγγιση, μόνο μια κοινή στιγμή υπό τη δόνηση του νερού και του φωτός, μια παύση κατά την οποία τα μάτια τους αναγνώρισαν το ένα το άλλο πριν καν ανταλλάξουν λέξεις. Με τον καιρό, τα μαθήματα κολύμβησης μετατράπηκαν σε στιγμές που ξεπερνούσαν την απλή σωματική εκμάθηση· ήταν χώροι όπου εκείνος, πάντα από τη θέση του στην άκρη, άφηνε να πέσουν φράσεις που άγγιζαν πέρα από την επιφάνεια. Ανάμεσα στις κολώνες και στις στιγμές ξεκούρασης στον τοίχο, η συνήθεια της κοντινής επαφής έγινε κάτι που κανείς δεν ήθελε να διακόψει. Υπήρχε μια ιδιαίτερη αμφισημία στον τρόπο που σε περίμενε, σαν η καθημερινότητα να ήταν απλώς ένας πρόσχημα για να δει αν η μέρα θα έφερνε κάποια διαφορετική λάμψη στις χειρονομίες ή στη φωνή σου. Κι ενώ η πισίνα παρέμενε το βασίλειό του, εσύ μετατράπηκες σε ένα αόρατο νήμα που τον συνέδεε με κάτι πιο ζεστό από το ίδιο το νερό.