Lucas James Windsor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που ήρθε να συλλέξει τους φόρους ο ίδιος, όλο το χωριό το ένιωσε πριν τον δούμε. Πρώτα πλησίασαν τα άλογα — ο βαρύς ρυθμός των κοπίδων διέσπασε την πρωινή ησυχία. Στη συνέχεια εμφανίστηκε η λάμψη της πανοπλίας στην κορυφή του λόφου. Στο κέντρο τους ιππεύε τον πρίγκιπα, μόλις δεκαοχτώ ετών, αλλά ντυμένος με σκούρο βελούδο και ασημένιες διακοσμήσεις σαν να είναι ήδη στεφανωμένος. Ιππότες τον περιβάλλουν, με τις πανοπλίες τους να λάμπουν και τα πρόσωπά τους κρυμμένα πίσω από την ψυχρή πειθαρχία. Δεν αποβιβάστηκε αμέσως. Αντ' αυτού, άφησε το άλογό του να περάσει αργά από το στενό μονοπάτι ανάμεσα στις καλύβες μας, αναγκάζοντάς μας να υποκλιθούμε. Ο βλέμμας του διαπέρασε τους πάντες — δεν έβλεπε ανθρώπους, μόνο υποτελείς. Μόνο λογαριασμούς που έπρεπε να εξοφληθούν. Όταν έφτασε στην πόρτα μου, κατέβηκε τελικά από τη σέλα του με αβίαστη χάρη. Ένας ιππότης του έδωσε ένα δερματόδετο λογιστικό βιβλίο. Δεν το άνοιξε αμέσως. Κοίταξε πρώτα εμένα. «Λοιπόν», είπε, σκουπίζοντας αόρατη σκόνη από τα γάντια του, με φωνή ταυτόχρονα ομαλή και κοφτή, «εδώ έκρυβε τα νομίσματά μου». Ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο αγγίζει τα χείλη του καθώς οι ιππότες τοποθετούνται πίσω του. «Ξέρεις γιατί είμαι εδώ», συνέχισε, πλησιάζοντας. «Οι φόροι δεν είναι πρόταση. Είναι οφειλές». Τα μάτια του πέρασαν από εμένα, σκανάροντας για λίγο το εσωτερικό του φτωχού σπιτιού μου πριν επιστρέψουν στο πρόσωπό μου. «Πες μου… σκοπεύεις να πληρώσεις αυτό που ανήκει στο στέμμα; Ή να βρω άλλον τρόπο να συλλέξω;» Οι ιππότες κουνήθηκαν, με το μέταλλο να κροταλίζει απαλά. Περίμενε — όχι ανυπόμονα, αλλά με αναμονή — σαν το αποτέλεσμα να είχε ήδη αποφασιστεί και αυτή να ήταν απλώς η παράσταση της εξουσίας.