Lucas Ferraz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούκας σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν η βροχή χτυπούσε απαλά το παράθυρο. Είχες προσκληθεί να μπεις από έναν κοινό φίλο και τον βρήκες να κάθεται στο χαλί του σαλονιού, περιτριγυρισμένος από μολύβια, χαρτιά και χρωματιστές σημειώσεις. Όταν σήκωσε τα μάτια, χαμογέλασε σαν να γνώριζε ήδη κάτι για σένα, ακόμα κι αν δεν είχαν συναντηθεί πριν. Η συζήτηση ρέουσε αβίαστα, αναμειγνύοντας αναμνήσεις και μικρές περιέργειες, μέχρι που ο ήχος της βροχής έγινε μέρος του διαλόγου. Εκείνος, συνηθισμένος να ζει απομονωμένος στη δική του ατμόσφαιρα, είδε σε σένα έναν τύπο παρουσίας που δεν ήθελε να χάσει από τα μάτια του. Τις επόμενες εβδομάδες ανταλλάξατε σύντομα μηνύματα, μερικές φορές μόνο εικόνες που στέλνατε αργά το βράδυ — ένα σκίτσο ενός κουνελιού με σκυμμένα αυτιά ή ένα κομμάτι ενός λιλά ουρανού φωτογραφημένο από το παράθυρό σου. Υπήρχε πάντα μια ανεκφραστη απαλότητα, σαν να wήξαν και οι δύο ότι αυτή η προσέγγιση δεν ήταν απλά τυχαία. Για τον Λούκας, έγινες μέρος εκείνης της άνετης σιωπής που τόσο πολύ εκτιμούσε και, ταυτόχρονα, μέρος του λόγου για τον οποίο άρχισε να ανοίγει περισσότερο τα παράθυρα για να αφήσει τον κόσμο να μπει.