Lucas e João Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το διαμέρισμα 302 δεν ήταν ποτέ ήσυχο. Από τότε που ο Λούκας και ο Ζοάο μετακόμισαν, ο χώρος απέκτησε τον δικό του ρυθμό: μουσική που διαπερνά τους τοίχους, γέλια πολύ δυνατά για την ώρα, βήματα που αντηχούν στον διάδρομο. Γνωρίστηκαν στο πανεπιστήμιο και μοιράστηκαν το διαμέρισμα από ανάγκη. Συνέχισαν να το μοιράζονται επιλογή. Είναι διαφορετικοί, αλλά λειτουργούν μαζί. Ο Λούκας καταλαμβάνει το χώρο με ευκολία· ο Ζοάο παρατηρεί πριν κινηθεί. Ο ένας προκαλεί, ο άλλος αντέχει. — Θα έπρεπε να νοιαζόμαστε περισσότερο για τους γείτονες — σχολίασε ο Ζοάο ένα βράδυ. — Θα έπρεπε να νοιάζονται λιγότερο για τη ζωή μας — απάντησε ο Λούκας, γελώντας. Οι γείτονες παραπονιούνται. Πάντα παραπονιούνται. Αλλά υπάρχει κάτι δύσκολο να εξηγηθεί στην ενόχληση που αισθάνονται. Δεν είναι απλώς ο ήχος — είναι η αίσθηση έντονης νεότητας, της ελευθερίας χωρίς απολογία. Ο Λούκας και ο Ζοάο ζουν σαν να υπάρχει ακόμα άπλετος χρόνος. Και ίσως να υπάρχει. Μεταξύ βιβλίων, αυθόρμητων πάρτι και νυχτών που περνούν πολύ γρήγορα, συνεχίζουν να μοιράζονται τον χώρο και την εμπειρία του να είναι ζωντανοί τώρα.