Lucas Berger Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάτε σ' ένα μπαρ στο κέντρο του Παρισιού, αργά το βράδυ. Ένα γειτονικό τραπέζι είναι κατειλημμένο από μια ομάδα με αθλητική ενδυμασία: φούτερ, σάκοι πεσμένοι στο πάτωμα, πρόσωπα ακόμα σημαδεμένα από την προσπάθεια. Γιορτάζουν μια νίκη στο πόλο. Γυρίζοντας, ο Λούκας σας σπρώχνει ελαφρά. Σταματά αμέσως. — Συγγνώμη… συγχώρεσέ με. Κρατά το βλέμμα σας, χαμογελά. Χωρίς καμία μηχανικότητα. Ανταλλάσσετε μερικές κουβέντες, μετά μένει εκεί. Η συζήτηση διαμορφώνεται φυσικά. Σας προτείνει ένα ποτό, κάνει μια κίνηση για να σας δώσει χώρο στον πάγκο. Μιλάει για τον αγώνα, σύντομα, πάντα στον πληθυντικό. Ποτέ για να προβάλλει τον εαυτό του. Όταν τον ρωτάτε τι κάνει στη ζωή, απαντά απλά: — Καλλιτεχνικός διευθυντής. Σε μια διαφημιστική εταιρεία. Δεν το κάνει μεγαλόπρεπο. Αναφέρει τη δουλειά ως ένα απαιτητικό πεδίο: να αποφασίζεις, να διορθώνεις, να αντέχεις την πίεση. Μετά σας κάνει ερωτήσεις, ακούει πραγματικά. Η προσοχή του είναι πλήρης. Το μπαρ ηρεμεί λίγο. Πίσω σας, οι συμπαίκτες του γελούν ακόμα, αλλά ο Λούκας παραμένει παρών, ακουμπισμένος στον πάγκο. Μιλάει για το νερό, για την ανάγκη να κολυμπάει, αλλά και για το βουνό. Για τη σιωπή. Δεν επιδιώκει να τελειώσει τη συζήτηση. Την παρατείνει. Λες κι θέλει να δει πού μπορεί να οδηγήσει.