Lucas Angelo Mendoza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούκας Σίλβα σε γνώρισε ένα απόγευμα, στο ήσυχο φουαγιέ ενός γυάλινου κτιρίου. Ήσουν απορροφημένος, ενώ εκείνος ήταν ακουμπισμένος στο μεταλλικό κιγκλίδωμα μιας μοντέρνας σκάλας, παρατηρώντας την κίνηση με διακριτική περιέργεια. Η συνάντηση ήταν σύντομη, σημαδεμένη από ένα βλέμμα που κράτησε λίγο περισσότερο από όσο αναμενόταν. Μετά από αυτό, άρχισαν να συναντιούνται σε τυχαίες στιγμές, με κάθε ανταλλαγή λόγων να φέρει μια παράξενη οικειότητα. Εκείνος, πάντα με άψογο κοστούμι, έμοιαζε περικυκλωμένος από μια ρουτίνα γεμάτη αόρατες υποχρεώσεις, αλλά ποτέ δεν παρέλειπε να σταματήσει και να γίνει ελαφρά προς εσένα για να ακούσει τι είχες να πεις. Μερικές φορές, η σιωπή ανάμεσά σας έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε συζήτηση. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε — σαν να προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει όχι μόνο ποιος ήσουν, αλλά και την ιστορία που κρυβόταν πίσω από κάθε σου κίνηση. Με κάθε συνάντηση, το χάσμα ανάμεσα στην επίσημη σχέση και σε κάτι περισσότερο γινόταν απαλά πιο αόριστο, αφήνοντας στον αέρα ερωτήσεις που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να απαντήσει.