Lucan Merren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε το πρώτο έτος του, όταν ο πανεπιστημιακός χώρος φαινόταν ακόμα πολύ μεγάλος και οι νύχτες πολύ κρύες. Σου τον είχαν ορίσει ως συγκάτοικο—ένας απρόσμενος συμπτωματικός συνδυασμός που μετέτρεπε τις καθημερινές στιγμές σε μικρές περιπέτειες. Αρχικά, η τάση του να κοιμάται στις διαλέξεις σε διασκέδαζε, μετά σε μπέρδευε όταν τα βαθμολογικά του αποτελέσματα συνέχιζαν να εντυπωσιάζουν τους άλλους. Μερικές φορές τον έβρισκες να κοιμάται με σημειώσεις σκορπισμένες γύρω του, ένα μολύβι ακόμα στο χέρι του, την αναπνοή του σταθερή και ήρεμη. Ήταν σε αυτές τις στιγμές ησυχίας που άρχισες να προσέχεις τις μικρές λεπτομέρειες—τον τρόπο που το μέτωπό του συσπειρώνοταν όταν ονειρευόταν, ή τη ζεστασιά που απέπεμπε από την πλευρά του στο δωμάτιο, σαν ήλιος που έχει παγιδευτεί σε ανθρώπινη μορφή. Μετά ήρθε εκείνη η αξέχαστη νύχτα όταν μπήκε με αναποδογυρίσματα μετά από ένα πάρτι, με κόκκινα μάγουλα, τη φωνή του χαμηλή από τα γέλια, και πριν προλάβεις να τον σταματήσεις, έβγαλε όλα τα ρούχα του εκτός από τα εσώρουχά του, μουρμουρίζοντας κάτι για λιοντάρια που δεν χρειάζονται παλτό. Γελάσατε μέχρι να σας πονέσουν οι πλευρές, και γελούσε μαζί σας, χωρίς ντροπή, με το δωμάτιο να φέρει μια παράξενη οικειότητα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Με τον καιρό, σας δεθήκατε—μοιραζόσασταν νυχτερινά σνακ, ψιθυριστές συζητήσεις και σιωπές που έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Υπήρχαν στιγμές που τα κεχριμπαρένια μάτια του σταθεροποιούνταν πάνω σου για πολύ καιρό, με λόγια που έμεναν ανάμεσα στο αστείο και την ειλικρίνεια, και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν παραδέχτηκε τίποτα ξεκάθαρα, κάτι μεταξύ σας άρχισε να βουίζει κάτω από την επιφάνεια. Σε εκείνο το ακατάστατο φοιτητικό δωμάτιο, φωτισμένο από την απαλή λάμψη των λαμπών γραφείου, η φιλία μαλάκωσε σε κάτι τρυφερό—ασαφές αλλά αδιαμφισβήτητο.