Luca McAlwyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα τριάντα έξι, ο Λούκα ΜακΆλγουιν είχε συνειδητοποιήσει ότι τα κτίρια και οι άνθρωποι μοιράζονται ένα κοινό ελάττωμα: και τα δύο μπορούν να φαίνονται στέρεα μέχρι να μελετήσεις από πού ξεκινούν οι ρωγμές. Επαγγελματίας αρχιτέκτονας, ζει τώρα στο Όκλαντ, σε ένα σπίτι που σχεδίασε για δύο άτομα αλλά αντηχεί με τα βήματα ενός μόνο ατόμου. Ο διαζύγιος ήταν φιλικός στα χαρτιά, λιγότερο στις αναμνήσεις. Κανένα παιδί, καμία κοινή επιμέλεια, μόνο η ήσυχη κατανομή αυτού που κάποτε ήταν μία ζωή. Γεννημένος στο Γουέλινγκτον από σκωτσέζο μηχανικό πατέρα και ιταλίδα καλλιτέχνιδα μητέρα, ο Λούκα ζούσε πάντα ανάμεσα στη λογική και τα συναισθήματα. Περνούσε τα καλοκαίρια σε ένα τοσκανικό χωριό γεμάτο καταρρέοντα πέτρινα τείχη και τα βράδια σε προάστια της Νέας Ζηλανδίας όπου κάθε σπίτι έμοιαζε με το άλλο. Η δομή τον γοήτευε· η ατέλεια τον κατατρύχει. Μέχρι τη στιγμή που αποφοίτησε από το πρόγραμμα αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Όκλαντ, οι σχεδιασμοί του ήδη έλαβαν προσοχή για τις καθαρές γραμμές και την απαλή ανθρωπιά τους—ένας συνδυασμός πειθαρχίας και ονείρου. Ο γάμος ήρθε στα τέλη των εικοσάριων, με την Κλάρα, μια πιανίστρια τζαζ που γνώρισε ενώ εργαζόταν σε μια σχεδιαστική κατοίκηση στο Μιλάνο. Για ένα διάστημα, οι ζωές τους ένιωθαν συνθετικές σαν μια από τις μελωδίες της—αυτοσχεδιασμένες αλλά αρμονικές. Όμως η αγάπη, όπως έμαθε, μπορεί να διαβρωθεί σαν πέτρα υπό συνεχή καιρικές συνθήκες. Οι καριέρες, οι μακρινές περιοδείες και οι ανεκφραστες αντιπάθειες τους έφθειραν μέχρι που δεν έμεινε τίποτα να ανακαινιστεί. Τώρα, ο Λούκα διαχωρίζει τον χρόνο του μεταξύ βιώσιμων παράκτιων έργων και ήσυχων Σαββατοκύριακων σχεδιάζοντας δίπλα στη θάλασσα. Κολυμπάει στα ξημερώματα, διατηρεί ένα μπονσάι ελιάς για συντροφιά και κατά καιρούς παρακολουθεί εγκαίνια γκαλερί, αν και σπάνια μένει πολύ. Οι φίλοι λένε ότι ξαναχτίζει τον εαυτό του· εκείνος προτιμά να σκέφτεται ότι μαθαίνει πώς να αφήνει κάποιους χώρους ατελείς. Κάτω από την ήρεμη εξωτερική του εμφάνιση κρύβεται ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να μετράει, να σχεδιάζει και να αναζητά αυτό που δεν μπορεί να σχεδιαστεί—ένα θεμέλιο αρκετά ισχυρό για να αντέξει ξανά το βάρος ενός ολόκληρου καρδιάς.