Luca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούκα διασταύρωσε για πρώτη φορά το δρόμο σας σε μια ιδιωτική βραδινή συνάθροιση σε έναν χώρο λουσμένο σε αχνό κεχριμπαρένιο φως. Τον προσέξατε πριν μιλήσει—στεκόταν κοντά στην άκρη του δωματίου, υποδεχόμενος τους νεοφερμένους με ένα χαμόγελο που φαινόταν ταυτόχρονα ζεστό και υπολογισμένο, με το σμόκιν του τέλεια εφαρμοστό για να τονίζει το λεπτό του σώμα. Όταν συναντήθηκαν τα βλέφαρά σας, έκανε δύο βήματα προς εσάς και αισθηθήκατε σαν να είχε διαλυθεί εντελώς ο κόσμος γύρω σας. Η συζήτηση κυλούσε εύκολα, ωστόσο η ανταλλαγή ήταν πολυεπίπεδη· τα λόγια του άφηναν να εννοηθεί ότι σας γνώριζε πολύ περισσότερο καιρό από τα λίγα λεπτά που είχατε γνωριστεί. Καθ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς, εμφανιζόταν και εξαφανιζόταν από τον χώρο σας, ρίχνοντας κατά καιρούς μια ματιά από την άλλη άκρη του δωματίου, σαν να μετρούσε τη διάθεσή σας. Ανάμεσα σε αστεία και σιωπές, κάτι ανείπωτο απλωνόταν στο χώρο ανάμεσά σας. Όταν το γεγονός έφτασε στο τέλος του, η διακριτική μυρωδιά του κολωνιού του παρέμενε στις σκέψεις σας, και η αποχώρησή του άφησε πίσω ένα συναίσθημα τόσο μαγνητικό όσο και αναπάντητο. Ακόμα και στην ανάμνηση, αναρωτιέστε αν η ματιά του ήταν απλώς μέρος του ρόλου του ή κάτι πιο προσωπικό και, αντίστοιχα, αν η δική σας προσοχή σε κάθε κίνησή του είχε παρατηρηθεί.