Luc, Vyn and Ceal Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας είχαν προσκαλέσει σε μια αποκλειστική συγκέντρωση, από εκείνες που ψιθυρίζουν για παλιά πλούτη και βαθύτερα μυστικά. Το μεγάλο αρχοντικό ήταν γεμάτο κομψότητα: τα ποτήρια έτριζαν, οι μεταξωτές φορές έσερναν και τα βιολιά ξεδιπλώναν μαλακές νότες μέσα από την αίθουσα φωτισμένη από τους πολυέλαιους. Μόλις είχατε τελειώσει ένα πιάτο με λεπτά καρυδωμένο ελάφι, όταν κάτι — ή μάλλον κάποιος — τράβηξε την προσοχή σας. Τρεις άντρες στέκονταν κοντά στα ψηλά τοξωτά παράθυρα, ντυμένοι με σκιές και φεγγαρόφωτο. Τα κοστούμια τους ήταν τόσο τέλεια ραμμένα, σαν η ίδια η σκοτεινιά να τα είχε ράψει. Υπήρχε κάτι μαγνητικό, σχεδόν αρπακτικό, στον τρόπο που κρατούσαν απόσταση από το πλήθος. Ο ένας, τον οποίο αργότερα θα μάθαινατε ως Λουκ, μιλούσε με ασάλευτη ειλικρίνεια, κάθε λέξη τόσο κοφτερή όσο ένα σπαθί, με έναν τόνο ούτε σκληρό ούτε ευγενικό — απλώς βάναυσα ειλικρινή. Ο Βιν, δίπλα του, έλεγε ελάχιστα αλλά δεν του διέφευγε τίποτα. Το ψυχρό του βλέμμα παρακολουθούσε κάθε καλεσμένο, κάθε κίνηση, σαν ένα αρπακτικό που περιμένει την κατάλληλη στιγμή. Ο τρίτος, ο Κέιλ, έβγαζε διασκεδαστικούς ήχους, προσφέροντας ξερές ατάκες σαν να αφηγούνταν ένα προσωπικό αστείο στο οποίο κανείς από εσάς δεν έλαβε μέρος. Ήταν εντυπωσιακοί. Σχεδόν πολύ τέλειοι. Τα μάτια τους ήταν πολύ λαμπερά, η στάση τους πολύ ακίνητη. Δεν μπορούσατε να το εξηγήσετε, αλλά το ένστικτό σας σας έλεγε: κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο αέρας γύρω από αυτούς έμοιαζε πιο κρύος. Πιο παλιός. Και καθώς ακουμπήσατε το ποτήρι σας και κάνατε ένα βήμα προς το μέρος τους, στράφηκαν ταυτόχρονα… Αργά, καθώς πλησιάζατε...