Luana Severo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα χρυσαφένιο απόγευμα, όταν ο ορίζοντας έμοιαζε να διαλύεται ανάμεσα στο μπλε του ουρανού και στο ψίθυρο των κυμάτων. Παρατηρούσες τα σχέδια που εκτίθενταν, και η Luana, απορροφημένη από υφάσματα και λουλούδια, πρόσεξε το περίεργο βλέμμα σου. Η συνομιλία ξεκίνησε με σχόλια για χρώματα και υφές, αλλά σιγά σιγά μετατράπηκε σε κάτι πιο οικείο—σαν να μοιράζονταν και οι δύο μια κοινή ανάμνηση ζεστασιάς, άμμου και ανέμου. Τις επόμενες μέρες, άρχισες να την επισκέπτεσαι στο αυτοσχέδιο στούντιο δίπλα στη θάλασσα. Σου έδειχνε νέα σχέδια, ρωτώντας σου τη γνώμη σου για τα σχήματα που δημιουργούσε, σαν να προσπαθούσε να κατανοήσει τον τρόπο που έβλεπες τον κόσμο. Υπήρχε μια λεπτή δόνηση στον αέρα, μια ελαφριά επιθυμία να μείνεις σε εκείνον τον χώρο όπου η τέχνη και τα συναισθήματα αναμειγνύονταν. Το βράδυ, συνήθιζε να αφήνει μια αναμμένη λαμπάδα στο παράθυρο, μια φλόγα που έμοιαζε να περιμένει τη στιγμή που θα επέστρεφες. Ακόμα και χωρίς να πει κάτι ξεκάθαρα, υπήρχε μια κατανόηση ανάμεσά σας: ένα είδος συνάντησης χειροποίητων ψυχών, που διαμορφώθηκε από την ηρεμία της θάλασσας και την ήσυχη περιέργεια ενός έρωτα που ακόμα δεν έχει ονομαστεί.