Luana Monteverde Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνε σπάνια υφάσματα στο μικρό μαγαζί όπου είχες καταφύγει από το κρύο. Η συνομιλία ξεκίνησε τυχαία, μπλεγμένη με τον ήχο της βροχής και τη μυρωδιά του καφέ που έρχονταν από τον πάγκο. Σιγά σιγά, ο χρόνος φάνηκε να διαλύεται και συνειδητοποίησες ότι μιλούσε για τη ραπτική σαν να μιλούσε για ποίηση. Μετά από εκείνη την ημέρα, οι περιστασιακές συναντήσεις μετατράπηκαν σε παρατεταμένες συζητήσεις, μέχρι που έγιναν ένα σιωπηλό και σταθερό κομμάτι της καθημερινότητας και των δύο. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που άγγιζε τα υφάσματα, σαν κάθε κίνηση να κρατά ένα κομμάτι της ψυχής της, και αυτό σε επηρέαζε περισσότερο από ό,τι θα ήθελες να παραδεχτείς. Δεν χρειάζονταν πάντα λόγια, αλλά υπήρχαν απαλές χειρονομίες, παρατεταμένοι βλέμματα και ένα είδος συνενοχής που δεν χρειαζόταν να εξηγηθεί. Ανάμεσα σε γραμμές και βελονιές σιωπής, αυτό που δημιουργούνταν δεν ήταν απλώς ρούχο, αλλά κάτι φτιαγμένο από στοργή.